Burkina Faso: Ang Kabaliwan ng Kadakilaan

Kaya, plinano ng dating Tenyente Koronel na si Paul Henri Damiba na ibagsak ang mga institusyong republikano sa tulong ng mga taksil na sundalo at mga tiwaling mangangalakal na sinusuportahan ng isang koalisyon ng mga panlabas na puwersa na tutulong sa pangkat na ito ng mga taong walang estado.

Sa pagsusuri sa mga profile ng mga umamin na sa ngayon, napagtanto natin na lahat sila, tulad ng kanilang pinuno ng gang, ay sinasapian ng maling akala ng kadakilaan at megalomania na tanging ang kakikitaan lamang ng kakitiran ng kanilang mga isipan, na pawang maaaring humantong lamang sa nakalulungkot na kabiguan.

Una, ang pinuno ng gang, si Damiba sa pagkakataong ito, na nagpakita ng lahat ng kanyang kawalan ng kakayahan at kayabangan sa walong buwan ng pamamahala ng kapangyarihan ng estado na nailalarawan sa pamamagitan ng labis na pagkahilig sa paggastos ng mga prinsipe at pagkalimot sa sumpa na ginawa ng mga nagtalaga sa kanya bilang "hari" sa deklarasyon ng pagdating ng MPSR, na siyang pangalagaan at ibalik ang lupang sinilangan na nasa panganib.

Sa halip, si Damiba ay nagpakasasa sa mga walang kabuluhan at walang pagkakaugnay-ugnay na mga talumpati at nagtaguyod ng isang huwad na pagkakasundo na walang katotohanan o hustisya, isang pagkakasundo na idinisenyo upang sugpuin ang nag-aalab na sama ng loob na sumalot sa lipunan sa loob ng mga dekada. Ang huwad na kapayapaang ito ay halos hindi katanggap-tanggap, lalo na't may maraming aspeto ng krisis sa bansa, na ang solusyon ay nangangailangan ng sama-samang pagsisikap ng lahat. Ang mas malala pa, ang pang-akit ng kapangyarihan ang nagtulak sa kanya upang lubos na dagdagan ang paggastos ng estado sa pamamagitan ng labis na suweldo ng mga ministro at magastos na paglalakbay sa ibang bansa, lalo na ang kanyang paglalakbay patungong New York upang dumalo sa UN General Assembly.

Isang delegasyon na binubuo ng mga piling tao at maging ang pinakamasugid na tagasuporta ng kanyang korte ang nakasakit sa konsensya ng ilan sa kanila. Ang patrimonyal at engrandeng pamamahala ng kapangyarihan na ito ay hindi umunlad sa mga panahong ito ng kakapusan, na nagtulak sa mga makabayang opisyal, sa pamumuno ni Ibrahim Traoré, na bawiin ang nararapat sa kanya.

Nauunawaan natin na ang kaniyang mga baguhang nagplano ng kudeta ay naputol mula sa parehong tela gaya ng itim na Ubu na ito kapag naririnig natin si Madi Sakandé na bumabatikos sa lahat ng pinuno ng estado maliban kay Blaise Compaoré o kapag nakikita natin ang mga mapagmataas na larawan ni Sergeant Major Salif Yelwaoré na kuha sa Panguluhan ng Faso kung saan tiyak na pinangarap niyang manirahan pagkatapos "pugutan ng ulo" (sic) ni Kapitan Ibrahim Traoré.

Sakim sa kapangyarihan at kasingkapal ng dalawang maiikling tabla, hindi sila nararapat na awa, kung isasaalang-alang ang tunay na katangian ng mga taong iyon. Ang hatol ng nakararami, sa anumang kaso, ay pinal, at kailangang tanggapin ito ni Kapitan Ibrahim Traoré, dahil siya mismo ay isang "bihag" ng sambayanan. Vox populi vox Dei, gaya ng kasabihan.

Nayouma Ye