La 1-an de decembro 1944, postulante pagon de siaj malmobilizaj gratifikoj post la Dua Mondmilito, centoj da afrikaj soldatoj estis masakritaj de la franca armeo en Dakaro, sub la preteksto, ke ili organizis ribelon. Laŭ oficialaj francaj ciferoj, la masakro rezultigis 35 mortojn, nombro multe sub la realo (la efektiva nombro de mortintoj estas taksita je centoj). Ĉi tiu nombro jam reflektis la duplicecon kaj maldankemon de Francio, kiu tiel pagis la savantojn de la Respubliko per mizero. Sen ili, la evoluo de la eventoj estus malsama, precipe dum la alteriĝoj en Normandio, kie ili funkciis kiel kanonnutraĵo por permesi al la aliancanaj trupoj, gvidataj de la usonanoj, fini la laboron.
Oni devas diri, ke Francio estis ripetkulpulo en ĉi tiu rilato, ĉar jam en 1918, ĉe la fino de la Unua Mondmilito, ĝi malmobilizis afrikajn soldatojn sen grandaj pensirajtoj, dum francaj soldatoj ricevis malavarajn poŝmonojn. De tiam, la malegaleco en la traktado de afrikaj soldatoj konstante plimalboniĝis, ĉar iliaj pensioj estis frostigitaj kaj neniam pliigitaj, dum la salajroj de iliaj francaj kolegoj estis ofte adaptitaj laŭ la vivkostoj. Ĉi tiu situacio daŭris ĝis la preskaŭ totala formorto de la afrikaj pafistoj, kio kondukas nin al la konkludo, ke Francio ankoraŭ ne plene repagis sian sangoŝuldon al subsahara Afriko. Ĉi tio estas des pli vera, ĉar soldatoj el Nordafriko, kaj precipe alĝerianoj, estis rapide pagitaj de la franca registaro laŭ interkonsentoj subskribitaj kun la gvidantoj de la lando.
Jen plia ŝanco reliefigi la neglektemon kaj senvalorecon de niaj ŝtatestroj, kiuj ne kapablis eĉ ekbruligi debaton por atentigi pri ĉi tiu maljusteco. Pli malbone, ili preferis uzi la suverenecajn fondusojn je sia dispono por financi la francan enlandan politikon tra la tuta politika spektro, per la cirkulado de tekoj kaj tamburoj plenigitaj per dolaroj kaj eŭroj. Retrospektive, oni komprenas la koleron de nunaj suverenismaj prezidantoj, kiam ili asertas, ke iliaj antaŭuloj faris nenion por niaj landoj. Kion alian oni povas diri konsiderante la politikan, monan kaj kulturan submetiĝon, en kiu ni troviĝas hodiaŭ? Forpelitaj al la periferio de la tutmonda sistemo, la afrikaj landoj estas almozuloj sidantaj sur amaso da oro kaj aliaj riĉaĵoj. Kaj por teni ilin en ilia letargio, la "malbeno" de nigra oro kaj raraj mineraloj estis inventita por pli bone "narkoti" ilin. En ĉi tiu situacio, nur politika, ekonomia kaj milita lukto estas efika. La sklavo, kiu ne povas liberiĝi de siaj katenoj, ne meritas nian kompaton.
Revenante al la tragedio de Thiaroye, ni diru, ke la kazo devas esti remalfermita ne nur por malkovri la veron, sed ĉefe por kompensi la familiojn de niaj kuraĝaj militistoj. Militregistroj ekzistas, same kiel registraĵoj pri pensiopagoj. Tial, ĉi tiu procezo ne estas neebla se ekzistas volo ene de la franca tendaro. Ĝi estas maniero fini ĉi tiun duplicecon, kiu daŭras jam tro longe. Ni atendas finan kalkulon pri ĉi tiu hontinda afero.
Nayouma Ye
Lernu pli pri Afrikaj Novaĵoj
Abonu por ricevi la plej novajn afiŝojn senditajn al via retpoŝto.
