Σε αυτόν τον μήνα εορτασμού των γυναικών με βάση έργα δόμησης που στοχεύουν στην ενδυνάμωση του άλλου μισού του ουρανού σε όλους τους τομείς, η δίκη της Yé Yaké Camille και άλλων μας υπενθυμίζει την κατάσταση ηθικής παρακμής και την ατέλεια των διοικητικών ηθών στην οποία είχε βυθιστεί η δημόσια διοίκηση της Μπουρκίνα Φάσο στο πρόσφατο παρελθόν.
Ανάμεσα στην ακόρεστη όρεξη των κατώτερων στελεχών, την ανευθυνότητα και την αλαζονεία των ανώτερων διευθυντικών στελεχών και ηγετών, επρόκειτο για ένα «πάρτι στο Ντουμπελάν», σε ένα υπουργείο επιφορτισμένο, με την ύψιστη προσβολή, με την παροχή βοήθειας και αρωγής σε χήρες, ορφανά και άπορους σε περιόδους πολέμου.
Μια μαφιόζικη ατιμία που μπορεί να χαρακτηριστεί χωρίς υπερβολή ως έγκλημα πολέμου, καταδικασμένη από την κοινωνική ηθική και η οποία ήταν μόνο η μετάφραση της θεσμικής σήψης που ήταν γαγγραινώδης στη διοίκηση και πέρα από ολόκληρο το κοινωνικό σώμα που σταδιακά εξαφανιζόταν κάτω από τον πολιορκητικό κριό των τρομοκρατικών ορδών.
Η υποβάθμιση των δομών καθώς και η βαθιά δυσλειτουργία τους, η εκτεταμένη διαφθορά και τα ηθικά ελλείμματα εμπόδισαν κάθε κίνημα που θα ωφελούσε τους πληθυσμούς που βρίσκονταν σε απόγνωση, οι οποίοι ήταν καταδικασμένοι «να τρώνε φύλλα» σύμφωνα με τον Λοχαγό Ιμπραήμ Τραορέ στην πρώτη του ομιλία προς τις ζωτικές δυνάμεις του Έθνους.
Ο Λοχαγός Ιμπραήμ Τραορέ, ο οποίος είχε διαισθανθεί από πού ερχόταν ο κίνδυνος, είχε επίσης κλείσει την πρώτη του έξοδο για τη διακονία των υπηρετών του λαού, όπου κατήγγειλε αυτά τα σημεία συμφόρησης και τα διοικητικά βάρη.
Το γεγονός ότι υπάρχουν σήμερα Μπουρκίνα Φάσο που τρέφουν έστω και μια ψήγμα συμπάθειας για αυτούς τους εγκληματίες πολέμου με το πρόσχημα ότι κάποιοι από αυτούς έχουν «επιδείξει καλή πίστη» (sic) ενώπιον του δικαστηρίου, αντικατοπτρίζει την έκταση της δουλειάς που απομένει να γίνει για να εδραιωθεί πραγματικά η λαϊκή προοδευτική επανάσταση στο μυαλό των μαζών.
Πέρα από την αναφορά στις δυσλειτουργίες που παρατηρούνται στη δημόσια διοίκηση, η οποία πέφτει σαν παλίρροια τη Σαρακοστή και η οποία απαιτεί μια αποτελεσματική διοίκηση προσανατολισμένη στην υπηρεσία του λαού, έχει έρθει η ώρα να προωθήσουμε τη λαϊκή προοδευτική επανάσταση όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στην πράξη.
Χρειαζόμαστε μια επαναστατική κυβέρνηση, ιδεολογικά βασισμένη στο σύνθημα μιας δημοκρατικής Δημοκρατίας βασισμένης στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.
Μια παρέκβαση για να πούμε ότι οι Wangnignan, των οποίων οι «αποκλίσεις» και η έλλειψη πολιτισμού καταγγέλλονται από ορισμένους άμυαλους ψευδοδιανοούμενους, είναι πιο προηγμένοι από αυτούς τους κουκουλοφόρους αντιδραστικούς.
Ως απόδειξη, μόλις αμφισβήτησαν τους κυβερνητικούς φορείς επικοινωνίας σχετικά με τις λεκτικές ασυνέπειες που συνεχίζουν να διατηρούν κατά τη διάρκεια αυτής της επαναστατικής περιόδου.
Έχουν δίκιο, επειδή για να προχωρήσει η επανάσταση είναι απαραίτητο να αποκλειστούν οι ασυνέπειες της αστικής δημοκρατίας που διαφθείρουν την ψυχή του λαού.
Μια συντακτική συνέλευση των λαϊκών αντιπροσώπων (η οποία ήδη κυοφορείται μαζί με τις τοπικές συνελεύσεις) φαίνεται απαραίτητη για να επιταχυνθεί αυτό το ποιοτικό άλμα.
Ο ιμπεριαλισμός και οι τοπικοί λακέδες του είναι μόνο μισοκοιμισμένοι, και οποιαδήποτε αμέλεια ή εφησυχασμός απέναντί τους θα πληρωθεί ακριβά.
Όπως όλοι γνωρίζουν, μια επανάσταση δεν είναι ένα επίσημο δείπνο και, για να επιστρέψουμε στον μήνα των γυναικών, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται είναι ωφέλιμες και συνάδουν με τις οντολογικές μας αξίες, οι οποίες ανέκαθεν τοποθετούσαν τις γυναίκες στο επίκεντρο των κοινωνιών μας.
Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτές οι κοινωνίες ήταν ανέκαθεν μητριαρχικές στην Αφρική και έχουν διαστρεβλωθεί λόγω της επαφής με τη δυτική πατριαρχική κοινωνία.
Από την αρχαία Αίγυπτο, οι βασίλισσες κυβερνούσαν την πρώτη δύναμη της ανθρωπότητας, ενώ στις ευρασιατικές στέπες, οι γυναίκες υποβιβάζονταν στον ρόλο των αναπαραγωγικών και τίποτα περισσότερο. Μέσα από αυτό το ιστορικό πρίσμα πρέπει να διεξάγουμε τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών σε αυτή τη σύγχρονη εποχή, γνωρίζοντας ότι οι γυναίκες ήταν πάντα το σημείο ισορροπίας και το τελευταίο καταφύγιο στην κοινωνία μας.
Οι ενέργειες είναι ωφέλιμες, αλλά ο διάλογος χρειάζεται ακόμη βελτίωση για να αναδειχθεί αυτή η διάσταση που επέτρεψε στην ήπειρο να σταθεί όρθια παρά τις αντιξοότητες της ιστορίας.
Ποιος είπε ότι η καρδιά μιας γυναίκας είναι ένας ωκεανός τρυφερότητας;
Καλές γιορτές, σύντροφοι!
Μπουμπακάρ ΣΥ
Μάθετε περισσότερα για τα Νέα της Αφρικής
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες δημοσιεύσεις που αποστέλλονται στο email σας.
